"Dus je bent eigenlijk gewoon gay, maar je durft het nog niet te zeggen?"
Het is een vraag die ik de afgelopen jaren helaas te vaak heb gehoord. Soms als grapje, soms bloedserieus. Lange tijd zorgde die twijfel van anderen ervoor dat ik aan mezelf ging twijfelen. Want als biseksuele jongen leek ik nergens écht thuis te horen. Voor de heterowereld was ik 'anders', en binnen de gay community hoorde ik soms dat ik nog in de ontkenningsfase zat.
Vandaag doe ik mijn verhaal. Niet omdat ik mezelf moet verdedigen, maar omdat ik hoop dat andere bi+ jongens zich hierin herkennen.
De verwarring in mijn hoofd
Zolang ik me kan herinneren, viel ik op meiden. Ik had vriendinnetjes op de middelbare school, praatte met mijn vrienden over welke vrouwen we aantrekkelijk vonden en paste perfect in het 'plaatje'. Maar rond mijn achttiende merkte ik dat mijn blik ook weleens bleef hangen bij jongens.
In het begin drukte ik dat gevoel snel weg. Ik vind meiden toch leuk? Dan zal het wel een fase zijn, dacht ik. Ik dacht dat je óf honderd procent hetero, óf honderd procent gay moest zijn. Die zwart-witgedachte maakte me ontzettend onzeker. Ik was doodsbang dat als ik iets met een jongen zou proberen, ik meteen mijn hele identiteit en mijn vriendengroep kwijt zou raken.
De eerste stap
De ommekeer kwam toen ik tijdens mijn studententijd iemand ontmoette die heel open was over zijn biseksualiteit. Hij was gewoon zichzelf, relaxed, en viel op beide seksen zonder daar geheimzinnig over te doen. Voor het eerst zag ik dat het kon. Dat het oké was.
Mijn eerste echte coming-out was tegen mijn beste vriend. We zaten in de kroeg, na een paar bier, en het woord kwam er half stotterend uit: "Ik val trouwens op meiden, maar ook op gasten."
Zijn reactie? Hij nam een slok van zijn bier, keek me aan en zei: "Oké, chill. Gaan we nog een biertje bestellen of wat?"
De opluchting die ik op dat moment voelde, was onbeschrijfelijk. Er viel een ton aan bakstenen van mijn schouders. Natuurlijk waren niet alle reacties daarna zo simpel. Mijn ouders moesten er even aan wennen en vroegen vooral heel bezorgd of ik het nu niet 'extra moeilijk' maakte voor mezelf. Maar de liefde veranderde niet.
Ruimte claimen
Wat ik het belangrijkste vind om te delen, is dat biseksualiteit geen tussenstation is. Ik ben niet 50% hetero en 50% gay. Ik ben 100% biseksueel. Mijn gevoelens voor de een doen niets af aan mijn gevoelens voor de ander. Als ik nu een relatie met een vrouw heb, ben ik nog steeds biseksueel. Als ik met een man date, ook.
Tegen alle jongens die nu worstelen met ditzelfde gevoel wil ik zeggen: je hoeft niet te kiezen. Je hoeft jezelf niet in een hokje te proppen waar je niet in past. Neem de tijd, ontdek wat je voelt en praat erover als jij er klaar voor bent. Jouw identiteit is geldig, precies zoals die is. En hoe jij die wilt benoemen is geheel aan jezelf. Ik kies voor Bi, maar jij kan het ook anders noemen zoals jij je er het prettigst bij voelt.
Groetjes en succes met jou weg naar het juiste gevoel.
Jurgen
Het is een vraag die ik de afgelopen jaren helaas te vaak heb gehoord. Soms als grapje, soms bloedserieus. Lange tijd zorgde die twijfel van anderen ervoor dat ik aan mezelf ging twijfelen. Want als biseksuele jongen leek ik nergens écht thuis te horen. Voor de heterowereld was ik 'anders', en binnen de gay community hoorde ik soms dat ik nog in de ontkenningsfase zat.
Vandaag doe ik mijn verhaal. Niet omdat ik mezelf moet verdedigen, maar omdat ik hoop dat andere bi+ jongens zich hierin herkennen.
De verwarring in mijn hoofd
Zolang ik me kan herinneren, viel ik op meiden. Ik had vriendinnetjes op de middelbare school, praatte met mijn vrienden over welke vrouwen we aantrekkelijk vonden en paste perfect in het 'plaatje'. Maar rond mijn achttiende merkte ik dat mijn blik ook weleens bleef hangen bij jongens.
In het begin drukte ik dat gevoel snel weg. Ik vind meiden toch leuk? Dan zal het wel een fase zijn, dacht ik. Ik dacht dat je óf honderd procent hetero, óf honderd procent gay moest zijn. Die zwart-witgedachte maakte me ontzettend onzeker. Ik was doodsbang dat als ik iets met een jongen zou proberen, ik meteen mijn hele identiteit en mijn vriendengroep kwijt zou raken.
De eerste stap
De ommekeer kwam toen ik tijdens mijn studententijd iemand ontmoette die heel open was over zijn biseksualiteit. Hij was gewoon zichzelf, relaxed, en viel op beide seksen zonder daar geheimzinnig over te doen. Voor het eerst zag ik dat het kon. Dat het oké was.
Mijn eerste echte coming-out was tegen mijn beste vriend. We zaten in de kroeg, na een paar bier, en het woord kwam er half stotterend uit: "Ik val trouwens op meiden, maar ook op gasten."
Zijn reactie? Hij nam een slok van zijn bier, keek me aan en zei: "Oké, chill. Gaan we nog een biertje bestellen of wat?"
De opluchting die ik op dat moment voelde, was onbeschrijfelijk. Er viel een ton aan bakstenen van mijn schouders. Natuurlijk waren niet alle reacties daarna zo simpel. Mijn ouders moesten er even aan wennen en vroegen vooral heel bezorgd of ik het nu niet 'extra moeilijk' maakte voor mezelf. Maar de liefde veranderde niet.
Ruimte claimen
Wat ik het belangrijkste vind om te delen, is dat biseksualiteit geen tussenstation is. Ik ben niet 50% hetero en 50% gay. Ik ben 100% biseksueel. Mijn gevoelens voor de een doen niets af aan mijn gevoelens voor de ander. Als ik nu een relatie met een vrouw heb, ben ik nog steeds biseksueel. Als ik met een man date, ook.
Tegen alle jongens die nu worstelen met ditzelfde gevoel wil ik zeggen: je hoeft niet te kiezen. Je hoeft jezelf niet in een hokje te proppen waar je niet in past. Neem de tijd, ontdek wat je voelt en praat erover als jij er klaar voor bent. Jouw identiteit is geldig, precies zoals die is. En hoe jij die wilt benoemen is geheel aan jezelf. Ik kies voor Bi, maar jij kan het ook anders noemen zoals jij je er het prettigst bij voelt.
Groetjes en succes met jou weg naar het juiste gevoel.
Jurgen
